Przewodnik po wulkanie Pacaya: zachód słońca, nocna wędrówka i pizzę z lawy

Stanie na polu poszarpanego czarnego bazaltu, podczas gdy niebo przybiera siny fioletowy odcień, to coś, czego szybko się nie zapomina. Jeśli odpowiednio dobierzesz czas na wejście, wędrówka na wulkanie Pacaya podczas zachodu słońca pozwala uniknąć piekącego południowego upału i obserwować, jak cienie Agua i Fuego rozciągają się na trzydzieści mil w południowej Gwatemali. Powietrze staje się rzadsze i ostre, gdy słońce chyli się poniżej linii chmur, a ciepło przenikające przez podeszwy butów przypomina, że grunt pod stopami jest bardzo żywy.

Większość podróżnych rezerwuje standardowy poranny autobus z Antigua. W pocie czoła pokonują dwie godziny zakurzonych serpentyn, opiekają się zakupionego w sklepie pianki nad szczeliną w skale i wsiadają z powrotem do minibusa na czas obiadu. To działa, oczywiście. Jednak odlot popołudniowy całkowicie zmienia charakter tej góry. Wymieniasz oślepiające południe na rozświetlone lawą płaskowyże, jesz świeżo upieczone placki roztopione nad geotermalnymi otworami parowymi i schodzisz z powrotem po wulkanicznym piasku w całkowitej ciemności, oświetlając sobie drogę jedynie lampą czołową.

Dlaczego wędrówka na wulkanie Pacaya podczas zachodu słońca jest lepsza od porannego pośpiechu

Południowe słońce na Pacaya bywa okrutne. Dolna część szlaku wije się przez zacienione pola uprawne, ale gdy tylko opuścisz linię drzew, jesteś całkowicie odsłonięty na ciemnej, wulkanicznej ziemi, która wchłania ciepło niczym żelazna patelnia. Wędrówka wczesnym popołudniem oznacza, że najbardziej wymagający odcinek pod górę pokonujesz, gdy słońce chowa się za grzbietem. Gdy docierasz na płaskowyż lawowych potoków z 2021 roku, temperatura gwałtownie spada, zastępując wyczerpanie spoconymi, chłodnym górskim powietrzem.

Biura podróży w Antigua zazwyczaj wysyłają swoje popołudniowe busy około 13:30 lub 14:00. Droga w kierunku San Vicente Pacaya prowadzi przez małe wioski rolnicze, wspinając się około 30 mil na południe od miasta, zanim dotrze się do wejścia do parku. Przy ocenie ogólnego trudności wędrówki na wulkanie Pacaya, popołudniowy harmonogram łagodzi uderzenie 1200-stopniowego podejścia głównie dlatego, że nie musisz walczyć z wyczerpaniem spowodowanym południowym skwarem.

Fotografowie mają tu oczywiste zwycięstwo. Poranne wędrówki często muszą zmagać się z gęstą mgłą w dolinach lub ostrymi cieniami, podczas gdy złota godzina na wysokości 8000 stóp przemienia otaczającą kalderę w nierealny krajobraz w odcieniach ochry, miedzi i węgla drzewnego. W pogodne wieczory można spojrzeć prosto na zachód, w kierunku Wulkanu de Fuego, obserwując, jak jego szczyt wyrzuca ciemnoszare chmury popiołu na pomarańczowo-różowym horyzoncie.

Poza tym ruch na szlaku znacznie maleje. Pacaya odwiedzają setki turystów każdego tygodnia. O 16:30 prawie wszystkie duże grupy wycieczkowe wsiadają do minibusów, by wrócić do Antigua, pozostawiając górny płaskowyż zaskakująco pustym. Możesz usiąść na kawałku zastygłej lawy, wsłuchać się w szum wiatru przeciskającego się przez wyschniętą skałę i dosłownie usłyszeć, jak ziemia syczy.

Prawda o pizzy z lawy: jedzenie na termalnych otworach Davida Garcii

Prawie każdy widział wiralne filmy przedstawiające mężczyznę w fartuchu, który wsuwa metalową blachę z pizzą do otwartej szczeliny świecącej czerwonej magmy. Tym człowiekiem jest David Garcia, księgowy, który został wulkanicznym szefem kuchni i w 2019 roku założył Pizza Pacaya. Brzmi jak czysty chwyt marketingowy, dopóki nie stajesz na mroźnym grzbiecie, czując zapach przypieczonych drożdży i topniejącego sera unoszący się na siarkowym oparze.

Powszechnym nieporozumieniem jest wiara, że pizzę przygotowuje się bezpośrednio z lawy. Podróżni często przyjeżdżają z nadzieją, że będą mogli włożyć ciasto bezpośrednio do płynącej pomarańczowej rzeki. Pacaya jest bardzo aktywny, ale powierzchniowe potoki lawy zmieniają się stale. Po poważnych erupcjach na początku 2021 roku góra zmieniła swoje zachowanie. Dziś rzadko można spotkać otwarte rzeki płynnej skały dostępne na szlaku turystycznym. Zamiast tego szef kuchni David wykorzystuje termalne otwory – kieszenie, w których ciepło uwięzione pod powierzchnią niedawno zastygłych potoków bazaltowych osiąga temperaturę ponad 400 stopni Celsjusza.

Całość operacji jest fascynująca w swojej prostocie. David wchodzi na górę z wcześniej przygotowanym ciastem, pojemnikami ze świeżym sosem, wędzonymi mięsami i grubymi serami zapakowanymi w termosy. Formuje ciasto bezpośrednio na specjalnych, ciężkich blachach aluminiowych, obficie je przykrywa i wsuwa do szczeliny w skale. Otaczające ciepło upieka placek w około trzech do czterech minut, chrupiąc spód do idealnego, zwęglonego efektu, który dorównuje najlepszym piecom opalanym drewnem w Neapolu.

Aby dostać świeżą pizzę podczas wędrówki na wulkanie Pacaya z pizzą, potrzebne jest wcześniejsze planowanie. David nie czeka na szczycie góry każdego dnia, licząc na przypadkowych turystów. Większość podróżnych umawia pizzę przez swojego przewodnika lub kontaktuje się bezpośrednio z projektem Davida na mediach społecznościowych na kilka dni wcześniej. Duża pizza kosztuje około Q350 do Q400, co stanowi około 45–50 dolarów. Podzielone między trzech lub czterech wędrowców, jest to z pewnością najbardziej pamiętny posiłek, jaki można zjeść w Ameryce Środkowej.

Jeśli zrezygnujesz z pizzy, nie umrzesz z głodu. Prawie każdy lokalny przewodnik nosi ze sobą torebkę różowo-białych pianek oraz cienkie drewniane szpikulce wycięte z lokalnego krzewu. Klęcząc obok świecącej szczeliny, wkładasz piankę do otworu i wyciągasz ją w mniej niż dwadzieścia sekund, przypieczoną i ciągnącą się. To słodka, prosta tradycja, która odbywa się na tej górze od dziesięcioleci.

Schodzenie w ciemność: nocna wędrówka na wulkanie Pacaya

Przejście od zmierzchu do całkowitej nocy następuje niezwykle szybko w pobliżu równika. Jedną minutę wpatrujesz się w różowy horyzont, a dwadzieścia minut później stoisz w całkowitej ciemności na wysokości 7500 stóp. To początek nocnej wędrówki na wulkanie Pacaya, która wymaga zupełnie innego podejścia niż spacer w górę.

Grunty pod twoimi stopami to poszarpanie bazalt, luźne łupki i głębokie pola czarnego, wulkanicznego piasku zwanego lokalnie arena negra. Chodzenie po tym terenie w ciągu dnia jest łatwe, ponieważ można dostrzec luźne krawędzie. W ciemności zanika całkowicie percepcja głębi. Każdy krok wymaga odrobiny zaufania i solidnych butów trekkingowych z agresywnym bieżnikiem.

Zespoły przewodników prowadzą wędrowców w pojedynkę, każda wiązka światła łapie unoszący się kurz wzniecany przez osobę przed tobą. Schodzenie po luźnym gruzie przypomina nieco zjazd na nartach w zwolnionym tempie. W każdym kroku zapadasz się do kostek w miękkim, sproszkowanym kamieniu, przesuwając się o stopę lub dwie, zanim się zatrzymasz. Na początku wydaje się to dziwne, ale gdy lekko odchylisz ciężar ciała do tyłu i znajdziesz rytm, skraca to czas zejścia o połowę.

Zrób przerwę w połowie zejścia i wyłącz lampę na trzydzieści sekund. W dolinie, w oddali, rozciąga się rozległa sieć świateł Gwatemali, migocząc przez przełęcz górską niczym ogromny ocean żółtych świateł otoczony ciemnymi sylwetkami wulkanów. Wysoko nad tobą, z dala od zanieczyszczenia świetlnego stolicy, gwiazdy przebijają się przez rzadką atmosferę z niesamowitą jasnością. Jeśli nasłuchasz się uważnie, możesz usłyszeć niski, grzmoczący pomruk Fuego, który uwalnia ciśnienie na dnie doliny.

Konie, dzieci i noclegi na wulkanie

Od momentu, gdy wysiadasz z busy przy pawilonie w San Francisco de Sales, spotkasz poganiaczy koni. Miejscowi mężczyźni i młodzi chłopcy prowadzą osiodłane konie za grupami turystów, cierpliwie czekając, aż zmęczeni podróżni zdecydują się na podróż w górę. Nazywają je „wulkanowymi taksówkami” i traktują swoją pracę poważnie.

System wynajmu koni na wędrówce wulkanu Pacaya to prawdziwe zbawienie dla osób z kontuzjami kolan lub podróżnych, którzy niespodziewanie padli ofiarą wysokości. Nie musisz decydować się od razu na dole. Poganacze podążają za pierwszymi czterdziestoma minutami stromych serpentyn, grzecznie pytając, czy chcesz skorzystać z konia za każdym razem, gdy zatrzymasz się, by złapać oddech. Negocjowanie przejazdu w górę zwykle kosztuje między Q200 a Q250 (około 26–32 dolarów), a poganiacz idzie obok, trzymając lejce przez całą drogę.

Konie zatrzymują się tam, gdzie zaczynają się pola lawy. Twarda, krucha skała kaleczy kopyta koni, więc ostateczne podejście do gorących otworów trzeba pokonać o własnych siłach, niezależnie od tego, jak dotarłeś na grzbiet.

Jeśli planujesz wędrówkę na wulkanie Pacaya z dziećmi, konie przemieniają męczącą wędrówkę w niezapomnianą przygodę. Dzieci powyżej siódmego roku życia, które spędzają czas na świeżym powietrzu, zwykle radzą sobie z pieszą wędrówką, pod warunkiem częstych postojów na odpoczynek. Dla młodszych dzieci wynajęcie konia na podejście znacznie ułatwia całą wyprawę i pozwala rodzinie dotrzeć do celu bez histerii.

Nieliczni odważni wędrowcy rezygnują całkowicie z powrotnego minibusa i wybierają wędrówkę z noclegiem na wulkanie Pacaya. Lokalne firmy oferują mocne namioty i śpiwory przystosowane do górskich wiatrów. Biwak znajduje się tuż poniżej grzbietu krateru, w wyznaczonych, osłoniętych miejscach. Spać na aktywnym zboczu wulkanu, czując subtelne drżenia pod materacem, to coś niesamowitego, choć wiatr może szaleć nad odsłoniętą kalderą z taką siłą, że lekkim śpiącym trudno będzie zasnąć do świtu.

Praktyczne przygotowania: czas, sprzęt i logistyka szlaku

Pakowanie na popołudniową wycieczkę wymaga więcej przemyślenia niż zwykły spacer w ciągu dnia. Wychodzisz z Antigua w krótkich rękawach, w ciepłym słońcu, ale gdy zasiadasz do kolacji w okolicach otworów, temperatura spadnie do pięćdziesięciu stopni lub niżej. Ubranie się w warstwy, które można łatwo zdjąć i schować, jest absolutnie konieczne.

Przed spakowaniem sprawdź nasz szczegółowy przewodnik na temat co ubrać na wędrówkę na wulkanie Pacaya. Kluczem jest spakowanie ubrań, które można łatwo zdjąć i schować, gdy temperatura ciała wzrośnie podczas podejścia, a następnie szybko założyć, gdy zatrzymasz się na wietrznej grani.

• Lampa czołowa z świeżymi bateriami: Niezbędna podczas schodzenia po gruzie, pozwala utrzymać obie ręce wolne do utrzymania równowagi.
• Solidne buty trekkingowe lub wysokie buty: Bazaltowa skała niszczy cienkie buty sportowe, a luźny pył łatwo wypełnia niskie obuwie.
• Wiatrówka lub lekka bluza polarowa: Wiatry wiejące po płaskowyżu po zachodzie słońca niosą ostry, przenikliwy chłód.
• Drobne banknoty w quetzalach: Potrzebne na opłatę wstępu do parku (Q100 za cudzoziemca), laski (Q5), przekąski i wynajem koni.
• Dwa litry wody: Powietrze wulkaniczne jest suche, a ciągłe podejście odwadnia szybciej, niż się spodziewasz.

Rytm logistyczny wycieczki jest prosty. Wiedza o tym, co dzieje się na każdym etapie, usuwa stres związany z wejściem na aktywny wulkan po południu.

• 13:30: Odbiór z hostelu lub hotelu w Antigua i godzinna podróż busy.
• 15:00: Przyjazd do centrum dla odwiedzających w San Vicente Pacaya, opłacenie biletów wstępu i spotkanie z lokalnym przewodnikiem.
• 16:45: Dotarcie do głównego płaskowyżu lawowego, oglądanie starych potoków zastygłej lawy i odwiedzanie geotermalnych otworów.
• 17:30: Kolacja – pizza upieczona na gorących skałach podczas oglądania, jak zachód słońca maluje kalderę.
• 18:15: Włączenie latarek czołowych i rozpoczęcie szybkiego zejścia po czarnych, piaszczystych serpentynach.
• 19:30: Powrót do transportu na dole szlaku.
• 21:00: Powrót do centralnego placu w Antigua, akurat na czas na zimne piwo.

Najczęściej zadawane pytania o wędrówkę na wulkanie Pacaya podczas zachodu słońca

Podsumowanie

Jeśli masz czas, by wspiąć się na tylko jeden wulkan podczas pobytu w okolicach Antigua, Pacaya oferuje największą nagrodę sensoryczną przy najmniejszym wysiłku. Podczas gdy Acatenango wymaga dwóch wyczerpujących dni morderczego podejścia, popołudniowa wycieczka na Pacaya daje ci dymiącą kalderę, zapierające dech widoki na okoliczne szczyty i gorący posiłek gotowany przez samą ziemię, wszystko to zanim pójdziesz spać. Zarezerwuj późny bus, schowaj lampę czołową do plecaka i koniecznie zjedz kawałek pizzy na grzbiecie.

Czytaj więcej o pacaya volcano hike.